حدیث روز

حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلّم : إنَّ العبدَ لَيَرفَعُ يَدَهُ إلى اللّه ومَطعَمُهُ حَرامٌ ، فكيفَ يُستَجابُ لَهُ وهذا حالُهُ ؟! همانا بنده دستش را (براى دعا) به درگاه خدا بالا مىبرد در حالى كه خوراكش حرام است ؛ با چنين حالى ، چگونه دعايش مستجاب شود ؟. إرشاد القلوب : 149 منتخب ميزان الحكمة : 196
امروز : دوشنبه, 31 ارديبهشت 1397

سیری در زندگی امام حسین (علیه‏السلام)

درخت سبز

اندکی بعد از جنگ بدر در سال دوم هجری مدینه الرسول (صلی‏الله علیه و آله) سر سبز به درختی شد که شاخسارهای آن تا قیامت سر سبز و شاداب و پر ثمر خواهند بود. پیوند ازداوج علی و فاطمه (علیهما السلام) درخت تنومندی می‏باشند که جهان هماره از میوه آن بهره‏وری می‏نماید. اولین میوه این پیوند در سال سوم هجری به نام مجتبی حسن (علیه‏السلام) بر دامن فاطمه لبخند زد. و اینک در سال چهارم هجری نوبت شکوفایی میوه دوم این درخت استوار است که حسین به دامن آرد که ریشه در ملکوت هستی دارد.
ریشه‏های این درخت در جان جانان مانند علی و فاطمه رویانیده است.
آنان که پاک‏ترین‏ها در حسب و نسب بودند. آنان که پاکی آنان پاکی فراگیر است که خدای سبحان تأیید نموده است. پیشینه ولادت حسین همانند حسن پاک‏ترین نسب و شفاف‏ترین شجره دنیای بشر است. نسلی شفاف و پاک‏تر از نسل خاندان عترت که سلاله‏النبین می‏باشد کجا می‏توان سراغ گرفت؟ که حسین نیز از این سلسله پاک و افتخارآمیز است.


پیش از ولادتش از این فضایل بهره می‏جوید که آنان در فرآیندهای گوناگون زندگی پاکترین بودند از لحاظ اندیشه و رفتار و سخن و گفتار و غذا و مسکن و پوشاک... پاک‏ترین‏های این سویی و بهره‏ور از میوه‏های بهشتی و ملکوتی آن سویی، که اینان همانند پدر و مادر خویش عصاره میوه‏های بهشتی‏اند. اینان نیز در آن هنگامی که زمینه وجودشان فراهم می‏شد از میوه‏های بهشتی بهره می‏جستند. رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) هنگام عروج به معراج بوی خوش درختی از درخت‏های وی را شگفت زده می‏کند. از جبرئیل می‏پرسد این چه نوع درختی است، جبرئیل پاسخ می‏دهد این دو درخت یکی حسن دیگری حسین نام دارد که حضرت بعد از بهره‏وری از بوی آنها به زمین فرود می‏آید، عصاره آن درختان از طریق خدیجه به فاطمه، آنگاه به صورت دو فرزند (حسن و حسین) پدیدار می‏شوند، که حضرت هرگاه مشتاق بوی آن دو درخت می‏شد حسن و حسین را می‏بویید: کلما اشتاق الی الشجرتین یشم الحسن و الحسین.این درخت طیبه است که جهانی را هر لحظه از میوه‏های خودش بهره‏مند می‏سازد. کلمه طیبه کشجره طیبه اصلها ثابت و فرعها فی السماء تؤتی اکلها کل حین.(5)


بشارت

پدیده‏های با برکت که برای جامعه انسانی پر ثمرند، و همگان از پدیدار شدن آنان مسرور خواهند بود. به همین جهت پیش از پدیدار شدن آنان انسان‏ها به آمدن آنها بشارت داده می‏شوند. ذکریای پیامبر فرزند نداشت. در دوران پیری با مشاهده سجایای مریم از خدای منان آرزوی فرزند نمود. خدا نیز دعای وی را اجابت نموده فرزند پر برکتی چون یحیی به وی بشارت داد: یا ذکریا انا نبشرک بغلام اسمه یحیی لم نجعل له من قبل سمیاً.(6)
مسیح که جهانی را از ظلم و نادانی نجات می‏دهد و پدیده‏ای بس با برکت است پیش از ولادت وی به مادرش مریم بشارت می‏دهند که، انا رسول ربک لاهب لک غلاماً زکیاً(7)من پیک پروردگار تو هستم بدین منظور آمده‏ام تا به تو پسری پاک هدیه نمایم! و خود مسیح نیز خود را با برکت برای همگان می‏خواند.و جعلنی مبارکاً اینما کنت.(8)
و اینک نوبت به مادری چون فاطمه رسیده که فرزندی چون حسین که جهان تا قیامت از فضایل و پرتو نور وی بهره‏مند است، به دامن آورد.
اینک فرشتگان بر رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) نازل می‏شوند و به وی بشارت می‏دهند که فاطمه بزودی پسری به دامن خواهد نهاد. فلما حملت بالحسین (علیه‏السلام) قال لها یا فاطمه انک ستلدین غلاماً قد هنأنی به جبرئیل فلا ترضیعه حتی أجی‏ء الیک.(9)هنگامی که فاطمه به حسین باردار شد رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) به وی فرمود جبرئیل مرا بشارت داده که بزودی پسری به دامن خواهی آورد، هنگامی که فرزندت به دنیا آمد کام وی را نگشا تا من حاضر شوم. که حضرت می‏خواست کام کودک را با دست مبارک خویش بگشاید. آری که به ولایت فرزند با برکتی همانند حسین را فرشتگان عرش بشارت می‏دهند.

لبخندی دیگر

در سال سوم هجری نور ملکوت بر دامن فاطمه لبخند گشود و ریحانه الرسول حسن مجتبی را به دامن وی نهاد. این دامن پر مهر و پر برکت در مدت کوتاه عمر شریف خود شکوفایی‏های دیگری دارد.
در سال چهارم هجری شاخسار دیگری از شجره طیبه و استوار خاندان علی (علیه‏السلام) رویش نمود. این شاخسار سر بلند و به سوی آسمان ملکوت که ریشه در اعماق سر زمین طیب دارد و البلد طیب یخرج نباته باذن ربه(10)سر کشیده است. و فرمان ملکوت اعلای به سوی ملکوت دستیازیده است. شاخسارهای آن شاداب و پرطراوات هماره در تراوش میوه‏های شیرین بر کام بشر می‏چکامد. تؤتی اکلها کل حین.(11)
که اینک فجر دیگر دمیده و روشنایی سپیده افق امید را آنگونه منور ساخته است که همه چشم‏ها به این نور خیره شده است که حسین بر دامن فاطمه قدم نهاده است.
حسین لبخندی دیگر ملکوت بر دامن فاطمه و شاخسار پر ثمر دیگری از شجره طیبه علی و فاطمه. حسین نور سپیده ملکوت که جهانی را از فروغ خویش سپیده و جهان بشریت را سفید و سفید بخت می‏نماید.
و آسمان ارزش‏ها و هنرهای انسانی برای همیشه درخشش می‏گیرد. که حسین یعنی آن شخص شاخصی که در تاریکی‏های ستم می‏تازد و سپیده امید و زندگی و آزادگی را پدیدار می‏سازد. که حسین همان الگوی تمام نمای ارزش‏های الهی و انسانی که برای تمام آزادگان و دین داران جامعه پیشوا قرار می‏گیرد. و با ایثار و فداکاری سترگ و مقاوم در میدان نبرد علیه ستم‏ها و تاریکی‏ها، ضد ارزش‏ها می‏تازد، که حسین سلاله پاک فاطمه و علی و رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ).

تاریخ ولادت

آثار روایی و تاریخی در مورد تاریخ و خصوصیات ولادت امام حسین گوناگون می‏باشد. شیخ طوسی در مصباح از قاسم بن علاء همدانی که وکیل امام عسگری (علیه‏السلام) بوده است نقل می‏کند که ولادت حضرت سوم شعبان بوده است: ان مولانا الحسین ولد یوم الخمیس لثلاث خلون من شعبان.(12)همچنین مفید در مسار الشیعه.(13)
روایات معروف دیگری در کافی و... آمده است که بعد از ولادت امام مجتبی یک طهر فاصله بوده است.(14) که صدیق کبری به این مولود مبارک باردار شده است و مدت بارداری وی نیز شش ماه و ده روز بیشتر فاصله نبوده است. و کان بینها فی المیلاد سته اشهر و عشراً.(15)با توجه به این که دیدگاه مشهور ولایت امام مجتبی (علیه‏السلام) پانزدهم رمضان سال سوم هجری نقل شده است به برخی دیدگاه‏ها درباره ولادت امام حسین (علیه‏السلام) اشاره می‏شود.
1. سوم شعبان، شیخ طوسی در مصباح.(16)
2. پنجم شعبان سال چهارم هجری. این شهر آشوب، ابوالفرج اصفهانی شیخ مفید در ارشاد. مناقب می‏گوید بعد از ده ماه و بیست روز از ولادت امام مجتبی علیه‏السلام. و نیز ابن نما در مثیر الاحزان(17)، از شیخ طوسی روایتی را نیز نقل می‏کند که با این دیدگاه هماهنگ است.(18)
3 - آخر ربیع الاول سال سوم هجری، برگزیده شیخ مفید در مقنعه و شیخ طوسی در تهذیب و شهید اول در دروس.(19)
از میان این دیدگاه، دیدگاه اول یعنی سوم شعبان سال چهارم معروفترین آنهاست.

بررسی

با توجه به روایتی که می‏گوید فاصله بین دو برادر شش ماه بوده است، اگر ولادت امام مجتبی (علیه‏السلام) نیمه رمضان سال هجری باشد، ولادت امام حسین آخر ربیع‏الاول سال چهارم خواهد بود. این دیدگاه با ولادت حضرت در ماه شعبان سازگاری ندارد مگر این که ولادت امام مجتبی (علیه‏السلام) در شعبان سال سوم هجری رخ داده باشد.
و اگر دیدگاه دوم معیار قرار گیرد که پنجم شعبان سال چهارم هجری فاصله بین دو برادر از نیمه رمضان سال سوم تا پنجم شعبان سال چهارم حدود ده ماه و بیست روز خواهد بود با دیدگاه مناقب هماهنگ است.
و نیز دیدگاه اول که معروف‏ترین است سوم شعبان فاصله بین دو برادر باید همین مقدار خواهد بود نه شش ماه.
بنابراین می‏توان سوم شعبان که مشهورترین دیدگاه است پذیرفت لیکن یا باید روایاتی که فاصله دو برادر را شش ماه و ده روز بیان می‏کند نادیده انگاشت و یا در مورد ماه ولادت امام مجتبی (علیه‏السلام) باید گفت که چند ماه پس از ماه رمضان سال سوم بوده است. در هر صورت با توجه به اختلاف دیدگاه‏ها و منابع همان معروف‏ترین دیدگاه سوم شعبان سال چهارم ممکن است صحیح باشد.و الله سبحانه هو العالم.

نام گذاری

امام رضا (علیه‏السلام) از پدران خویش از امام سجاد (علیه‏السلام) روایت می‏کند که اسماء بنت عمیس (قابله فاطمه زهراء) می‏گوید هنگامی که حسین متولد شد رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) وارد شدند و از من خواستند که حسین را در حضور وی آورم، کودک را آوردم در دامن خویش نهاد در گوش راست وی اذان و در گوش چپ وی اقامه قرائت نمودند. آنگاه روی نموده به علی از وی خواستند تا فرزند خویش را نام گذاری نمایند. علی اظهار می‏دارد من در این مورد بر رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) پیشی نمی‏گیرم، رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) نیز می‏فرماید من نیز بر خدای عزوجل سبقت نمی‏گیرم، آنگاه جبرئیل به همراه هزار فرشته فرود می‏آید و ولادت حسین را تهنیت می‏گوید؛ می‏گوید خدای عزوجل سلام ابلاغ می‏نماید و می‏فرماید فرزند خویش همنام فرزند هارون شبیر نام‏گذاری نما. حضرت نیز وی را شبیر یعنی حسین نام‏گذاری می‏نماید. آنگاه که روز هفتم فرا می‏رسد، رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) دو گوسفند قوچ عقیقه می‏نماید. یک ران آن را به قابله هدیه می‏کند موهای سر کودک را می‏تراشد و به وزن آن نقره صدقه می‏پردازد، و سر کودک را با خلوق (گیاه خوشبو) معطر می‏سازد.(20)
این رفتار آموزنده رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) در هنگام ولادت کودکان است که آداب دینی را که با نیک فرجامی افراد پیوند دارد می‏آموزد. در آغازین روز ولادت ندای توحید و نبوت بر گوش وی می‏نوازد و فطرت خدا آگاه وی را با معارف فطری آشنا می‏سازد، که گفتن اذان و اقامه این گونه نقش موثر ایفا می‏نماید. و نیز رعایت آداب و ادب در نام‏گذاری فرزندان که به بزرگترها واگذاری می‏نماید. و زحمات ماما را از نگر دور نمی‏دارد. و خوشبو نمودن کودک و شستشوی وی و رعایت بهداشت، آنگاه در نام‏گذاری کودک که یک امر مهم است و باید با فرهنگ و باورهای سازگار باشد می‏آموزد که چگونه و چه نامی را باید برای کودکان برگزید.
لیکن آنچه خاندان عترت را از سایرین ممتاز می‏سازد، این که تمام شؤون آنان ملکوتی است و حتی نام‏گذاری آنان نیز از جانب خدای سبحان است و همان گونه که نام‏گذاری برادرش مجتبی حسن با اذن خدای عزوجل شکل گرفت، نام‏گذاری حسین (علیه‏السلام) نیز به همان منوال به رهنمود خدا شکل می‏گیرد و نام فرزندان هارون پیامبر که جانشین موسی (علیه‏السلام) بود برای فرزندان جانشینی رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) علی بن ابی طالب انتخاب می‏شوند.

کنیه و القاب

عنوان ابا عبدالله کنیه معروف دو امام همام می‏باشد. نخست امام حسین (علیه‏السلام) که به لحاظ فرزندش عبدالله این کینه و دیگر امام صادق (علیه‏السلام) که وی نیز به همین لحاظ ابا عبدالله می‏باشد. کنیه دیگر اب الشهدا و اب الابرار نیز به حضرت نسبت داده شده است.
القاب معروف امام حسین علیه‏السلام، سبط (نوه پیامبر) سید، رشید، شهید، طیب، وفی، مطهر، البر، احد الکاظمین، زکی، مبارک، والتابع لمرضاه الله و الدلیل الی ذات الله، خامس اهل الکسا، ریحانه الرسول.دو لقب معروف‏ترین هستند: سید الشهداء سید شباب اهل الجنه.(21)اما انه سید الشهداء من الاولین و الآخرین فی الدنیا و الآخره و سید شباب اهل الجنه من الخلق اجمعین.(22)
سید شباب اهل الجنه بدین خاطر این است که حسن و نیز حسین برترین بهشتیان می‏باشند و چون تمام بهشتیان به سن جوان می‏باشند هنگامی که حسن و حسین سرور جوانان بهشت شدند یعنی سرور همه بهشتیان می‏باشند.
زیرا در بهشت فرسایش و فرسودگی رخت بر بسته است، که شرح کوتاه این موضوع در کتاب امام حسن (علیه‏السلام) الگوی زندگی عنوان شده است.(23)
و اما لقب برجسته دیگر حضرت یعنی سید الشهدا یعنی سالار شهیدان نکته‏اش بر همگان شفاف است که راه فداکاری و ایثار در راه خدا را حسین بر همگان هموار ساخت. افق خونین شهادت گلگون به خون حسین است. و چون در سخت‏ترین شرایط این شهادت شکل گرفت، جامه سرخ به تن حسین و یارانش پوشاند و جامه سبز و شادان به تن دین ارزش نمود، که درخت افسرده دین را آن گونه شادابی بخشید که تا قیامت سر سبز شده و پر ثمر خواهد بود. و به همین جهت حسین خون خدا ثارالله عنوان می‏شود که چون خون خود را در راه خدا و دین خدا هدیه نمود. خون‏بهای خداست. و به همین جهت این شهید سید الشهدا لقب می‏گیرد.

اندام

اندام شکیل یکی از محورهای جاذبه در روابط اجتماعی می‏باشد.
اندام شکیل و سالم از نعمت‏های الهی است که انسان از آن بهره‏ور است.
هر مقدار در اثر کاستی یا بیماری اندام شکیل و سالم خود را از کف نهد به همان مقدار دافعه پدید آورده و باعث گریز دیگران از وی می‏شوند. آلوده شدن به برخی بیماری‏هایی بمانند پیسی، جزام، و... تنفرآمیز است که باعث گریز دیگران از شخص مبتلا می‏گردد.
بر اساس همین معیار است که انبیا الهی از لحاظ اندام شکیل‏ترین و زیباترین اندام بهره‏مند بودند. امامان از اندامی سالم و شکیل و متوسط بهره‏مند بودند و در زندگی نیز هیچ‏گاه به بیماری‏های تنفرآمیز مانند جزام و پیسی و همانند آنها گرفتار نبوده‏اند. و اگر در مورد ایوب پیامبر آمده است که آن گونه مبتلا به بیماری شده بود که بدن شریف وی در اثر عفونت کرم پدید آورده بود! چنین نسبت‏ها با باور اعتقادی مسلمانان به ویژه تشیع که انبیا باید از بیماری‏های تنفرآمیز مبرا باشند سازواری ندارد. و ادله متقین نیز این نسبت‏ها را به اثبات نمی‏رساند.
به همین جهت نمی‏توان این مطلب را در مورد انبیا پذیرفت. امام همام که همانند سایر رهبران دین الگوی اندیشه و رفتار برای همگان است از هر جهت باید پر جاذبه‏ترین فرد باشد. هم از لحاظ بدن و اندام و هم از لحاظ فضایل انسانی. برای آشنایی با اندام و بدن زیبای فردی چون امام حسین (علیه‏السلام) می‏توان گفت حضرت زیباترین اندام بهره‏مند بودند و اندام شکیل با قدی متوسط همانند مجتبی حسن (علیه‏السلام) همانندترین فرد به رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) بودند. دو برادر از هر جهت همانند حضرت بودند. گرچه برخی روایت دارند که حسن مجتبی از سر تا سره (ناف) بیشتر از امام حسین همانند رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) بوده است: کان الحسن بن علی یشبه بالنی (صلی الله علیه و آله ) من صدره الی رأسه و الحسین (علیه‏السلام) یشبه به من صدره الی رجلیه الحسن یشبه برسول الله (صلی الله علیه و آله ) ما بین الصدر الی الرأس و الحسین یشبه برسول الله (صلی الله علیه و آله ) ما کان اسفل من ذلک(24)از این مقایسه این نکته شفاف می‏شود که برای آشنایی به ویژگی‏های اندام حسن و حسین باید با ویژگی‏های اندام رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) آگاهی یافت که رسول‏الله شکیل‏ترین و نمکین‏ترین اندام را داشتند.(25) همچنین حسن و حسین از زیباترین اندام که رهبران دینی از این جهت نیز پر جاذبه‏ترین ویژگی را داشتند.

دامن رسول‏الله (صلی الله علیه و آله )

از میان میلیون‏ها انسان افراد اندک پدیدار می‏شوند که در ارزش‏های انسانی الگوی دیگران قرار می‏گیرند. اندیشه و رفتار آنان گره‏گشای پیچیدگی‏های زندگی دیگران قرار می‏گیرد. دامن گروهی از افراد افزون بر شایستگی آفریدگاری که دارند رشد و ترتیب آنان سهم بسزایی در ایجاد برجستگی در آنان ایفا می‏نماید. اکنون روی‏کرد سخن از شایستگی آفریدگاری آنان نیست بلکه به این جنبه می‏توان نگر افکند که مربیان به ویژه، در دوران تربیت پذیری افراد نقش بزرگی را به عهده دارند. حسین فرزند رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) است که تنها فرزندان رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) از نسل فاطمه تداوم می‏یابد. افزون بر شایستگی آفریدگاری آنان از این جهت که تنها دردانه‏های رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) می‏باشند مورد عنایت ویژه می‏باشند.
از سوی دیگر نقش مربی آگاه و متعهد در تربیت افراد نقش محوری است و رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) که خود تربیت یافته خداست به طور مستقیم نقش تربیتی فرزندان را به عهده می‏گیرد.انا ادیب الله و علی ادیبی.(26)تنها در مورد خود و علی نیست بلکه نسبت به فرزندان علی که بر دامن رسول‏الله (صلی الله علیه وآله و سلم) رشد یافتند نیز فرا می‏گیرد.
به همین خاطر نگر رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) در مدینه هماره به خانه فاطمه و فرزندان فاطمه می‏باشد و صرف نظر از نقش علی و فاطمه در تربیت فرزندان خویش می‏توان گفت نقش رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) نقش اول است و اهتمامی که حضرت در این راستا می‏دهند خود گواه روشن بر این حقیقت است.
رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) بر این باور است که تداوم شخصیت حقوقی وی با فرزندان وی مانند حسین شکل می‏گیرد. و نیز حضرت بر این اعتقاد است که هیچ خاندانی همانند خاندان اهل بیت در راه استقرار دین الهی فداکاری نخواهند داشت. و چنین خاندان ارزشمند باید از پیش زمینه‏سازی شود. تا شایستگی‏های آنان شکوفا گردد. و به یقین تربیت بالنده آنان نقش اول را در این فرایند خواهد داشت. طبیعی است که در تربیت چنین خاندان و بالندگی و رشد آنان بیشترین اهتمام از جانب رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) شکل گیرد.
آگاهی رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) نسبت به روش‏های تربیتی از هر کسی بیشتر و بهتر است. خاندان عترت مانند علی و فاطمه هرچه به آنها ارزانی شده است. از برکت رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) بوده است. این نکته بر همگان آشکار است که رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) تا چه مقدار نقش ایفا می‏نماید. زیرا شایستگی آفریدگاری آنان از یک سو و تربیت‏پذیری آنان را جانب دیگر زمینه را برای رشد و بالندگی فراهم ساخته است.
از همین جهت حضرت همانند پدر مهربان فرزندان فاطمه را در دامن پر مهر خود نهاده است و شبانه روز با آنان مأنوس است و آنان همانند نه تنها پدر پر مهر خویش، بلکه همانند کودکان همسان خویش با وی مأنوس بوده از اندیشه و رفتار متعالی حضرت بهره‏ور می‏شدند.
رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) از روز نخست کودکان فاطمه را بر دامن نهاد. نام‏گذاری آنان، گشودن کام آنان با مکیدن زبان رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) گشوده شد... فوضع النبی (صلی الله علیه و آله ) لسانه فی فیه و اقبل الحسین علی لسان رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) یصمه(27)و راه درک و اندیشه آنان با نواختن ندای توحید و اذان در گوش آنان با صدای رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) آغاز شد. فاذن فی اذنه الیمنی و اقام فی اذنه الیسری.(28)
رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) هر روز این رفتار را تکرار می‏نمود یعنی زبان خویش را بر دهان حسین می‏نهاد و حضرت با مکیدن آب سیراب می‏شد. و کان رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) یأتیه فی کل یوم فیضع لسانه فی فم الحسین فیمصه حتی یروی فانبت لحمه من لحم رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ).(29)گوشت و خون حسین از جان رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) رشد نموده است.
انس و الفت رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) به حسین آن مقدار است که وی را به حجره خویش برده و کفالت آن را به همسرش ام سلمه می‏سپارد که هر لحظه از فیوض غیبی و سروش وحی وی را بهره‏ور سازد. فکفلته ام سلمه و کان رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) یأتیه فی کل یوم فیضع لسانه فی فم الحسین.(30)معارف و اندیشه‏های وحیانی را به وی ارزانی می‏نماید سوره توحید را به وی می‏آموزد.(31)
هنگامی مشاهده نمودند یک عدد خرما از زکات را در دهان نهاده است، حضرت با انگشتان خود آن را بیرون کشیدند تا جذب بدن حسین نگردد زیرا صدقه بر آل رسول حلال نیست،لا تحل لنا الصدقه.(32)گرچه وی کودکی بیش نیست و مکلف به حرام و حلال نمی‏باشد، لیکن چون اثر آن از لحاظ فیزیکی ممکن است در جان حضرت بنهد رسول‏الله (صلی الله علیه و آله ) این گونه از وی مراقبت می‏نماید.

دامن علی و فاطمه (علیهما السلام)

ایفا نقش مربی به مقدار آگاهی وی از روش‏های تربیتی و پای بندی به‏روش‏ها گردش می‏کند. هر مقدار مربی به معیارهای تربیتی آگاهتر و در رفتار نیز به آرمانهای پای بند باشد، بیشتر می‏تواند نقش تربیتی خویش پدیدار سازد. به همین جهت در هنگام شکل‏گیری شخصیت انسان‏ها که بخش مهم آن در دوران کودکی نوجوانی شکل می‏گیرد، نقش اول را مربی وی در محیط خانه و آموزشگاه به ویژه خانواده او به عهده دارد.
اگر گفته شود که ناهنجاری و نابسامانی‏های اجتماعی که جامعه گرفتار است خاستگاه اصلی‏اش آگاه نداشتن و نیز بی‏اعتنایی مربیان به اصول تربیتی است، سخن گزاف گفته نشده است. بر مربیان جامعه به ویژه پدر و مادر بایسته است به این مهم توجه نمایند. با توجه به این نکته اگر مربی افراد، اشخاصی مانند علی و فاطمه قرار گرفتند؛ فرزانگانی که سر آمد همگان در فضایل انسانی و نیز آگاهی به روش‏های تربیتی و نیز رفتاری مصون از هر خطا و خطر دارند آنگاه نقش تربیتی آنان نسبت به فرزندان به خوبی آشکار می‏گردد. به ویژه این که فرزندان نیز از لحاظ شایستگی برترین انسان‏ها باشند. عرصه در دو فرایند کاملاً آماده می‏باشد، هم به لحاظ شایستگی استعدادی و آفریدگاری و هم به لحاظ بهره‏وری از بهترین و آسان‏ترین روش‏های تربیتی به ویژه این که وراثت که عامل انتقال ویژگی‏های نسل پیشین می‏باشد، زمینه شایستگی‏های این فرایند را بهتر فراهم ساخته است.
با این توضیح عرصه‏های اصلی تربیتی و بالندگی، استعدادهای آفریدگاری، وراثت، و مربیان و خانواده شایسته برای فرزندان زهرا کاملاً فراهم است. حسین در چنین شرایط رشد و تربیت یافته است.

فرزندان امام حسین (علیه‏السلام)

شواهد تاریخی چهار پسر و دو دختر از پنج همسر برای امام حسین ثبت نموده‏اند.
1 - علی بن الحسین زین العابدین (علیه‏السلام) که علی اکبر عنوان می‏شود، از همسری به نام شاه زنان معروف به شهربانو دختر کسری یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانی ایران. نسل امامت از این فرزند برومند تداوم یافته است. و در روایت تداوم نسل امامان از نسل امام حسین (علیه‏السلام) به عنوان یکی از پاداش‏های شهادت حضرت عنوان شده است.(33)
2 - علی بن الحسین الاصغر از همسری به نام لیلا که در کربلا به شهادت رسید بر سر زبان‏ها معروف به علی اکبر است.
3 - جعفر بن الحسین از همسری به نام قضاعیه که در زمان زندگی حضرت رحلت نموده است.
4 - عبدالله بن الحسین از همسری به نام رباب که در آغوش پدر در کربلا هدف قرار گرفت! وی کودک شیر خواره بوده است که معروف به عبدالله رضیع یا علی اصغر است.
5 - سکینه دختر امام که وی نیز از رباب متولد شده است.
6 - فاطمه دختر دیگر امام حسین که همسری به نام ام اسحاق دختر طلحه بن عبیدالله بوده است.(34) بنابراین اساس پنج همسر حضرت عبارتند از شاه زنان (معروف به شهربانو ) لیلا، رباب، قضاعیه، و ام اسحاق.

ورود به سایت



زندگی نامه امام زمان (عج)

محمد بن حسن عسکری (عج) آخرین امام از امامان دوازده گانه شیعیان است. در ١۵ شعبان سال ٢۵۵ هـ.ق در سامرا به دنیا آمد و تنها فرزند امام حسن عسکری (ع)، یازدهمین امام شعیان ما است. مادر آن حضرت نرجس (نرگس) است که گفته اند از نوادگان قیصر روم بوده است. «مهدی» حُجَت، قائم منتظر، خلف صالح، بقیه الله، صاحب زمان، ولی عصر و امام عصر از لقبهای آن حضرت است...

ادامه مطلب...

ایام محرم تسلیت باد

شهادت سالار شهیدان سیدالشهدا (ع) را به تمام شیعیان او تسلیت عرض می نماییم.

 

بیت الاحزان پاکدشت

تماس با ما

آدرس : پاکدشت پشت شهرداری خیابان تربیت بدنی کوچه تختی

ایمیل : این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

مدیریت سایت : کربلایی ابوالفضل اسکندری

شماره تماس : 09352308770